Juist daarom is de belangrijkste vraag voor ons niet alleen waar het vastloopt, maar vooral: wat kan er binnen de bestaande grenzen nog wél? Kunnen we slimmer sturen? Kunnen we vraag en aanbod beter spreiden? Zijn er grote bedrijven die kunnen schuiven met hun transportruimte, zodat de piek vermeden wordt? Kunnen we een knelpunt preciezer afbakenen, zodat niet een heel gebied op slot hoeft als het probleem op één plek zit? Dat zoeken stopt nooit. Achter elk onderzoek schuilt dezelfde inspanning: ruimte vinden, ruimte maken en ruimte eerlijk verdelen.

Dat maakt onze boodschap soms lastig. Want iedereen wil graag zekerheid, terwijl wij alleen een genuanceerde boodschap kunnen brengen, ingegeven door de dynamiek van ons net. We blijven rekenen, toetsen, herijken en bijstellen. Juist omdat de realiteit verandert en omdat de gevolgen groot zijn. Wie dat proces van buitenaf volgt, ervaart dat uitkomsten kunnen variëren. Wij ervaren vooral iets anders: een systeem waarin we, ondanks de schaarste, steeds opnieuw zoeken naar wat er wél kan. En precies daar begint vooruitgang.

Een onderzoek is altijd een momentopname van een net dat intussen verandert. Nieuwe aanvragen komen binnen, projecten schuiven in de tijd, regelgeving wordt aangepast, rekenmethodes worden aangescherpt en ook de beschikbaarheid van flexibiliteit verschilt per regio en per seizoen. Wat vandaag nog niet kan, blijkt morgen misschien deels wel mogelijk. En wat gisteren kansrijk leek, kan door nieuwe ontwikkelingen ook weer onder druk komen te staan.

‘We zoeken steeds naar wat er wel kan, want daar begint vooruitgang.’